Ślązak-Czytelnik komentuje słowa Kazimierza Kutza

W jednym z zeszłorocznych wywiadów dla "Gazety Wyborczej", który dotyczył starości i jej przeżywania, Kazimierz Kutz przyznał, że jego wiek (81 lat) ma tę zaletę, że może mówić co chce, a i tak nie spotka go za to żadna konsekwencja. I chyba Reżyser te słowa wziął sobie za bardzo do siebie.

Niestety, nie byłem na wtorkowym spotkaniu Kutza z opolanami i żałuję. Żałuję, ponieważ przed spotkaniem liczyłem na ciekawą rozmowę o jego debiutanckiej powieści, a teraz żałuję z innego powodu. Że nie mogłem zadać mu pytania, dlaczego tak nie lubi Ślązaków.

Wiem, że zakrawa to na paradoks, ale reżyser tak pięknych śląskich filmów jak "Śmierć jak kromka chleba" czy "Sól ziemi czarnej" walił w Śląsk jak w bokserski worek. Dla Kutza Śląsk to zacofana kraina z "dupowatymi" i biernymi mieszkańcami. Reżyser stawia siebie w roli jedynego reprezentanta Śląska, który swoim reżyserskim kunsztem pokazał Polsce Śląsk i bez którego ta kraina popadłaby w niemożliwy marazm.

Wydaje mi się, że w swoich poglądach Kutz zatrzymał się gdzieś w połowie lat 80., nie wychylając nosa zza swoich Szopienic. Jak to możliwe, że taki światły człowiek nie widzi potencjału Śląska, nie widzi budujących się tam dróg, fabryk i zakładów, nie zauważa świetnych muzyków, pisarzy, a także filmowców?

Kutz za to woli opowiadać o rozmnażaniu się królików, o "kurduplach" Kaczyńskich, o tym, że Polska to szalony, głupi i dziki kraj, dodając do tego, że jest nieprzewidywalny i niesterowalny.

Czyżby swoimi wypowiedziami Kutz chciał się zniżać do poziomu tabloidów i co niektórych celebrytów, hołdujących zasadzie, że nie ważne, co się mówi, byle było o mnie głośno? Ja takiej argumentacji Kutza nie kupuję. Książkę chciałem przeczytać, teraz nie wiem, czy warto. Wolę jeden z jego starych filmów.